Αρχή της μεθόδου LFA

Η μέθοδος του λέιζερ ή της φωτεινής λάμψης χρονολογείται από τις μελέτες των Parker et al. το 1961.

Κατά τη διενέργεια μιας μέτρησης, η κάτω επιφάνεια ενός επίπεδου παράλληλου δείγματος (βλέπε σχήμα 1) θερμαίνεται πρώτα με έναν σύντομο ενεργειακό παλμό. Η προκύπτουσα μεταβολή της θερμοκρασίας στην άνω επιφάνεια του δείγματος μετράται στη συνέχεια με ανιχνευτή υπερύθρων. Η τυπική πορεία των σημάτων παρουσιάζεται στο σχήμα 2 (κόκκινη καμπύλη). Όσο μεγαλύτερη είναι η θερμική διαχυτότητα του δείγματος, τόσο πιο απότομη είναι η αύξηση του σήματος.

a: Συντελεστής θερμικής διάχυσης
ρ: Πυκνότητα
_{Ειδική θερμοχωρητικότητα (cp)Η θερμοχωρητικότητα είναι ένα φυσικό μέγεθος ειδικό για κάθε υλικό, το οποίο καθορίζεται από την ποσότητα θερμότητας που παρέχεται στο δείγμα, διαιρούμενη με την προκύπτουσα αύξηση της θερμοκρασίας. Η ειδική θερμοχωρητικότητα σχετίζεται με τη μονάδα μάζας του δείγματος.cp}: Ειδική θερμοχωρητικότητα
λ: Θερμική αγωγιμότητα
T: Θερμοκρασία

Χρησιμοποιώντας το χρόνο ημιχρόνου (_t1/2, τιμή χρόνου στο μισό ύψος σήματος) και το πάχος του δείγματος (d), η θερμική διαχυτότητα(α) και τελικά η θερμική αγωγιμότητα (λ) μπορούν να υπολογιστούν μέσω του τύπου του σχήματος 2. Επιπλέον, η ειδική θερμότητα (_{Ειδική θερμοχωρητικότητα (cp)Η θερμοχωρητικότητα είναι ένα φυσικό μέγεθος ειδικό για κάθε υλικό, το οποίο καθορίζεται από την ποσότητα θερμότητας που παρέχεται στο δείγμα, διαιρούμενη με την προκύπτουσα αύξηση της θερμοκρασίας. Η ειδική θερμοχωρητικότητα σχετίζεται με τη μονάδα μάζας του δείγματος.cp}) των στερεών μπορεί να προσδιοριστεί χρησιμοποιώντας το ύψος σήματος (_ΔTmax) σε σύγκριση με το ύψος σήματος ενός υλικού αναφοράς.

Οι έρευνες LFA διαρκούν γενικά πολύ λιγότερο χρόνο από τις μετρήσεις θερμικής αγωγιμότητας μέσω GHP (Guarded Hot Plate) ή HFM (Heat Flow Meter).